Düşünümsel yazmanın psikolojik iyi oluş üzerindeki değeri

Hem toplumsal hem bireysel üretkenlik saplantısıyla yaşayan bir toplumdayız; burada bir insanın değeri çoğu zaman ürettiğiyle orantılı olarak ölçülüyor gibi görünüyor. Kâğıt üzerinde mantıklı bir akıl yürütme gibi görünebilir, ama pratikte temel bir şeyi unutturma riski taşıyor: yaptığımız her şeyin mutlaka üretken bir amacı olması gerekmez.

Söylemesi kolay, değil mi? yine de boş bir sayfanın karşısına geçiyoruz ve.. hiçbir şey, ne söyleyeceğimizi, nasıl söyleyeceğimizi bilmiyoruz ve hepsinden önemlisi, biri okusa bütün bunlar hakkında ne düşünürdü?

Personal journaling işte buna yarar, aynı zamanda farkındalığı da besler. Düşündüğümüzü ya da hissettiğimizi yazıya dökmek bizi durmaya ve şu ana dikkat kesilmeye zorlar.

Bir başka avantaj: yinelenen örüntüleri ve davranışları fark edebilmek.

Yazdıklarımızı yeniden okuduğumuzda olumsuz düşünceleri, bize stres veren durumları ya da tam tersine bizi iyi hissettiren şeyleri fark edebiliriz. Bu örüntülerin bazıları gündelik hayatta belirgin olmayabilir ve ancak kendi benliğimize doğru zamanı ayırdığımızda kolayca anlaşılır hâle gelir. Bunun ne kadar olduğunu önceden bilmek imkânsız; yazmak, bunun bizi cezbetmediğini ya da farkındalığa o ana dek düşünmediğimiz bir yolla ulaşabileceğimizi anlamaya da yarayabilir.

Wattle bundan doğdu, özel kalan bir yazıda kendini ortaya koyma imkânı vermek için; burada dil bilgisi hataları, karışık cümleler ve ağır bir zihin bir kusur değil, yarınki benliğini istendiği gibi yeniden tasarlamanın ilk adımıdır.