Η ιστορία ενός ογκώδους φούρνου μικροκυμάτων

Όλοι μας έχουμε τουλάχιστον ένα “μικρό κρυμμένο κειμήλιο” στο σπίτι που συνεχίζουμε να έχουμε επειδή πια “αποτελεί μέρος της ζωής μας”, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι κοστίζει περισσότερο να το κρατάμε παρά να μην το έχουμε πια.

Με κάνει να χαμογελώ όταν ξαναφέρνω στο μυαλό μου εκείνον τον καταραμένο φούρνο μικροκυμάτων που είχα αγοράσει μερικά χρόνια νωρίτερα, μια συσκευή πια τόσο συνηθισμένη όσο και χρήσιμη. Μη με παρεξηγείς, τον χρησιμοποιώ ουσιαστικά κάθε μέρα, αλλά είχε γεννήσει μια παράξενη κατάσταση που μου δημιουργούσε περισσότερο άγχος από όσο εγώ ο ίδιος αντιλαμβανόμουν.

Έπρεπε να αγοράσω μια καινούργια κουζίνα γιατί, έχοντας αγοράσει σπίτι πρόσφατα, χρειαζόμουν μία. Τον φούρνο μικροκυμάτων τον είχα ήδη, πληρωμένο πανάκριβα και ακόμη σε άριστη κατάσταση, και στο παλιό σπίτι όπου έμενα με ενοίκιο του είχα κρατήσει μια θέση δική του. Συνειδητοποίησα ότι στην καινούργια κουζίνα δεν υπήρχε ο απαραίτητος χώρος για να τον τοποθετήσω άνετα. Κοίταξα τον φούρνο μικροκυμάτων και σκέφτηκα :“Τι χαζός! δεν έχω χώρο στην καινούργια κουζίνα, παρόλο που αυτή που θέλω να αγοράσω μοιάζει τέλεια σε όλα τα υπόλοιπα!”

Πέρασα έναν μήνα ψάχνοντας μια πιο κατάλληλη κουζίνα, αλλάζοντας την προσφορά που είχε ήδη γίνει γι’ αυτήν που ήθελα να αγοράσω, και σκέφτηκα ακόμη και να παραχωρήσω άλλον χώρο που μου χρειαζόταν, μόνο και μόνο για να χωρέσουν εκείνα τα 60 εκατοστά του φούρνου μικροκυμάτων. Η πιο προφανής επιλογή ήταν, και έγινε, να αγοράσω έναν μικρότερο. Ακριβώς, το να ξοδέψω περισσότερα μου έδωσε στην πραγματικότητα τη δυνατότητα να εξοικονομήσω.

“Συγγνώμη, αλλά δεν είχες πει ότι αγόρασες κι έναν άλλον; πώς είναι δυνατόν να εξοικονόμησες ενώ χρειάστηκε να αγοράσεις έναν καινούργιο;”

Ακριβώς. Απλούστατα επειδή η αγορά ενός μικρότερου φούρνου μικροκυμάτων, πιο κατάλληλου για την κουζίνα που αγόραζα, ήταν η πιο οικονομική επιλογή: δεν χρειαζόταν να θυσιάσω άλλον χώρο από τη διαμόρφωση που είχα επιλέξει ούτε να προσθέσω κάτι άλλο αυξάνοντας την τιμή της ίδιας της κουζίνας που έφτιαχνα στα μέτρα μου.

Δεν είναι μόνο ζήτημα χρημάτων, αλλά και προσωπικού χρόνου πεταμένου στο να ψάχνω λύση σε ένα πρόβλημα που θα μπορούσα να είχα λύσει απλώς χαρίζοντας ή πουλώντας τον παλιό για να αγοράσω έναν μικρότερο, πιο κατάλληλο για τις ανάγκες μου.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι με κάνει να γελάω, αλλά εκείνο το πρόβλημα μου δημιούργησε περισσότερο άγχος από όσο μου αρέσει να παραδέχομαι· αν είχα κρατήσει ένα προσωπικό ημερολόγιο θα είχα αναγνωρίσει το λάθος πιο εύκολα (και χωρίς να γυρίσω άλλα 5 μαγαζιά).

Το να έχουμε λιγότερα μερικές φορές σημαίνει να έχουμε πολύ περισσότερα: πολύ περισσότερα χρήματα για να αγοράσουμε κάτι αξίας, πολύ περισσότερη ενέργεια για να απολαύσουμε όσα ήδη έχουμε και πολύ περισσότερη πνευματική διαύγεια για να διαχειριστούμε τα προβλήματα που συναντάμε στον δρόμο μας.